Bij onze najaarsloopjes horen uiteraard ook de Bosloop en de Zevenheuvelenloop. Ook weer mooie hardlooptradities voor in de weken na het Molenhoeks Makkie. Het was op 2 november de 7e keer Bosloop voor mij en de 6e keer voor Christel. We liepen beide de 10 kilometer dit jaar. En twee weken later stond de 7HL of 7^^ weer op het programma. De 15 kilometer van de 7^^ stonden voor mij alweer voor de 11e keer op het programma. Voor Christel was het de 7e keer, maar zij heeft ook 3 maal de 7^^-nacht, van 7 kilometer, gelopen. Na een goede Molenhoeks Makkie ging het voor mij niet van een leien dakje dit jaar. Voor Christel juist wel. Die heeft weer echt het ritme te pakken en maakt nu ook weer echte stappen met haar snelheid. Die twee samen leidden er zelfs toe dat Christel voor het eerst sinds 2013 sneller was dan ik tijdens een hardloopwedstrijd. Ook toen was het de 7HL en nu dus weer.
En hoezo ging het bij mij dan niet van een leien dakje? Het korte antwoord is: knieproblemen. Het lange antwoord: op de zaterdag voor het Molenhoeks Makkie ben ik wat ongelukkig met mijn fiets onderuit gegleden over losse bladeren. Ik ben toen hard op mijn linkerknie gevallen. Dat viel gelukkig allemaal mee en na het naar huis fietsen, koelen van mijn knie en een goede nachtrust heb ik een goede Molenhoeks Makkie kunnen lopen. Daar kreeg ik tijdens de laatste kilometers wel wat last van mijn knie maar niet te veel. In de dagen daarna voelde ik mijn knie echter wel. Of beter gezegd, ik voelde mijn knieën en dan vooral mijn rechter. Mogelijk heb ik met die teveel gecompenseerd voor mijn linkerknie tijdens de laatste hellingen van MoMakkie. In de twee weken daarna best wel wat last gehad. Ik heb tot de ochtend van de Bosloop getwijfeld of ik daar aan mee zou doen. De knie voelde toen eigenlijk best wel ok en daarom besloten toch de Bosloop te rennen. Dat ging best goed al ben ik niet voluit gegaan. Toch netjes in 58:29 gelopen (en Christel in 1:02:24). Maar in de dagen daarna had ik echt veel last van mijn knie. Daarom 8 dagen helemaal niet gerend. Wel rustig fietsen (woon-werk) en wandelen. Met de dag ging het weer wat beter. Afgelopen dinsdag een eerste voorzichtige testloop, 20 minuutjes rustig hardlopen na warming-up. Dat ging prima. En ook de iets stevigere test op donderdag, iets hoger tempo en wat versnellingen van 1, 2 en 3 minuten, verliep goed. Geen last tijdens, daarna en de dag daarna. Daarom besloten om de 7^^ te gaan lopen.
De Zevenheuvelen is één van de grootste hardloopfeestjes van Nederland. Het is ook altijd weer een feestje om met een grote groep deelnemers van LOL naar de start te rijden, ons gezamenlijk voor te bereiden en een groepsfoto te maken. Langzaam vertrekt dan iedereen naar zijn of haar startvak. Normaal zou ik vanuit startvak Rood (1:25) starten, maar vanwege mijn knie had ik besloten met Christel te starten in het laatste startvak, Paars. Christel had een voorzichtige tijd opgegeven van de zomer omdat ze toen nog geen idee had waar ze nu zou staan. Samen met nog een loper van LOL en een kennis van hem zijn we naar het Paarse vak gelopen waar we gelukkig tamelijk vooraan stonden. Zodoende konden we nog enigszins op een redelijke tijd (ongeveer 14:25) starten. De eerste 5 kilometer liepen we op een gematigd tempo van rond de 6:20. Voor mij is dat echt heel rustig en voor Christel een mooi starttempo voor een wedstrijd. Het ging erg goed en ik had geen last van mijn knie. Daarom besloten na 5 kilometer toch wat te versnellen. Die 5 kilometer daarna liep ik dan ook weer wat sneller, tussen de 5:41 en 6:06. Nog steeds redelijk rustig voor mij. De heuvels van de 7HL-weg gingen goed en de eerste paar keer naar beneden hield ik me netjes aan “kleine stapjes, hoog ritme” om niet te zware klappen op mijn knie te krijgen. Bij de laatste afdaling ben ik dat blijkbaar vergeten en ben ik met te grote stappen naar beneden gerend. Het gevolg: ergens rond kilometer 10,5 begon mijn knie heel vervelend te doen. Ik ben toen 2 keer gestopt om even wat te rekken. De snelheid lag ineens heel laag. Voor kilometer 12 had ik, inclusief rekken, 7:44 nodig. Net toen ik weer begon met lopen en de pijn weg begon te trekken kwam Christel weer langszij. Die was heerlijk op haar eigen tempo doorgelopen. We hebben toen zo’n 2,5 kilometer samen gelopen. Mijn knie hield zich heel redelijk. De laatste 300 meter kon Christel nog lekker versnellen. Ik heb nog een beetje versneld maar niet te gek. Zodoende kwam ik 11 seconden na Christel over de finish. Christel had 1:33:20 nodig en ik 1:33:31. Voor ons beiden de langzaamste 7HL ooit. Voor mij een teleurstelling, al had ik niet veel fiducie in een goede tijd gegeven mijn knieblessure, maar voor Christel was dit vele minuten sneller dan ze vooraf gedacht had. Wie weet, zit er voor haar volgend jaar wel weer een tijd rond de 1:30 in!
Na de race had ik even heel veel last van mijn knie. Dat trok gelukkig weg tijdens het terug wandelen naar de Montessorischool waar we onze spullen hadden liggen. Ook het fietsen naar huis leek goed te doen. En nu, een dag later, heb ik af en toe, vooral bij trap lopen, nog last van mijn rechterknie (en soms een beetje mijn linker). Het is nu zaak om echt even gas terug te nemen. Wellicht dat ik de komende twee races, in Eindhoven over 3 weken en de 7HL Wintertrail over 4 weken, laat zitten. Dat zal zeker ook van de komende dagen afhangen. Ik ben ook van plan te bellen met de fysiotherapeut voor een afspraak en/of advies.
0 reacties