De laatste wandeling van onze vakantie en wat voor één! Eerder bedachten we dat we ons zouden beperken tot middelzware wandelingen omdat die al pittig genoeg zijn, maar daar zijn we ondertussen op teruggekomen. Zowel de route met gids een paar dagen geleden als de route van vandaag werden als “zwaar” gekwalificeerd. Dat heeft te maken met de hoogtemeters en met hoe lastig/technisch de paden zijn. In 2010 waren we al eens naar de wonderschone Seebensee en de Coburger Hütte gewandeld. Dat wilden we nu weer doen maar dan deels over een andere route. De heenweg via de Hohenhang en de terugweg via de Immensteig. Beide paden stonden beschreven als “nur für Geübten” (ervaring vereist!) en je moest er “trittsicher” (vast ter been) en “schwindelfrei” (niet te veel hoogtevrees) voor zijn. Het werd een prachtige, pittige en bijzonder leuke wandeling.
Met de auto reden we naar het dalstation van de Ehrwalder Almbahn. Daar startte de route en na een korte gemakkelijke aanloop kwamen we op de Hohenhang. Die bestond eigenlijk uit twee delen. Het eerste deel liepen we steil omhoog door het bos, over wortels en stenen. Tegen het einde van dit deel moesten we een stuk over een steile helling die volledig uit stenen bestond. Heel fijn om dan de wandelstokken te gebruiken. Bovenaan dit deel stond een mooi bankje waar we een korte pauze namen om een perzik te eten en van het uitzicht te genieten. Hierna begon het tweede deel dat gekenmerkt werd door veel klauteren over rotsen en waar het pad vaak gezekerd was met een stalen draad. Erg fijn! Wij vinden dit soort stukken, je kunt het ook een klettersteig “light” noemen, erg leuk. Soort van spelen in de bergen. Eenmaal bovenaan dit deel daalden we al snel af naar de schitterende Seebensee. Fantastisch mooi, met glashelder, ijskoud en turquoise gekleurd water in een heel fraai decor. Het was er dan ook razend druk. Je kunt er ook op veel gemakkelijkere manieren komen en ook met de mountainbike. Het is een populaire bestemming voor een hike & bike, waarbij je een stuk fietst en een stuk wandelt, in dit geval naar de Coburger hut, zo’n 250 meter boven het meer.
Na een korte pauze, met pootje baden voor Christel, aan de Seebensee zijn we doorgelopen en -gestegen naar die hut voor de lunch. Dat stuk pad was heel erg druk met andere wandelaars. En ook de hut was erg druk. Ik moest een tijdje in de rij staan voordat ik kom bestellen. Ik was wel zo slim om iets te bestellen waar we niet op moesten wachten. Dat werd een portie Kaiserschmarren en een stuk Waldbeerkuchen. Beide waren lekker en vulden onze energie weer lekker aan. De afdaling over hetzelfde pad terug naar de Seebensee was gemakkelijk en ging vlot. Na de Seebensee volgde een aantal gemakkelijke kilometers, deels over een mooi pad en deels over een onverharde weg. Tussendoor namen we pauze met een groot glas drinken bij de Seebensee Alm. Snel daarna volgde de Immensteig.
Die was gelijk gecategoriseerd als de Hohenhang. Ook weer een flink stuk, nu dalend, door bos met wortels en stenen. Weer volgde een stuk wat met kabels gezekerd was. Ik herkende dit stuk nog uit 2010 toen we hier ook liepen (de terugweg was hetzelfde als vandaag). Maar uiteraard totaal geen probleem om deze route nog een keer te lopen. De laatste 1,5 kilometer was weer eenvoudig en een fijne manier om “uit te lopen”. Rond 18:00 waren we terug bij de auto en net na 19:30 zaten we aan ons avondeten.
We zoeken na het avondeten altijd nog de bar op voor een kopje thee, soms vergezeld van een digestif (als ze Sambuca hebben) of voor mij een alcoholisch alternatief voor de thee, zoals vanavond een Aperol Spritz. Meestal zitten er nog wel wat meer mensen aan of bij de bar (dat was zeker bij Montafoner Hof elke avond zo) maar vanavond zaten we alleen. We vroegen ons af welke taal wij het personeel hoorden spreken dus vroegen wij dit aan de barman. Ze bleken Hongaars te spreken. De meeste staf is Hongaars maar de chef is een Tsjech en er lopen uiteraard ook nog Oostenrijkers rond. Hij sprak zelf redelijk Duits en Engels en een paar woordjes Nederlands en Italiaans. En ook voor hem waren de vele Duitse dialecten moeilijk te verstaan en vroeg hij dus altijd om “Hoch Deutschmark”.
Morgen is alweer onze laatste echte vakantiedag. Op de planning staat dan een mooie en lange, maat niet al te zware, mountainbike tocht. Bis Morgen!
