Met Manni naar de Tulln

Het leuke van Lüsnerhof is dat er dagelijks één of meerdere begeleidde wandeltochten georganiseerd worden. Dat was al zo in de winter, toen we sneeuwschoenwandelingen met gids maakten, maar is dus ook in de zomer zo. We wilden één zo’n tocht met gids maken en kozen, op basis van de beschrijvingen voor de wandeling in de Aferer Geisler-Gruppe naar de voet van de Tulln. Een tocht die als uitdagend en “zwaar” te boek staat. Het was gelukkig allemaal heel goed te doen. Het is wel altijd afwachten of er voldoende deelnemers zijn. Voor de meeste tochten is een minimum van 5 personen nodig. Vandaag waren er met 7 personen plus gids. De gids van de dag was Manni. Hij was ook onze gids afgelopen winter op de tocht naar het Astjoch en de tocht naar Campill. Een aardige, rustige man die een heel acceptabel tempo erop na houdt. Heel fijn, want het is altijd even afwachten of niet te snel gaat en of er wel voldoende pauzes zijn om foto’s te maken. Met Manni geen probleem!

We vertrokken om 9:00 bij het hotel en dat betekende voor een keer vroeg opstaan om nog rustig te kunnen ontbijten, toiletteren etc. Eerst met het hotelbusje naar parkeerplaats Russiskreuz. Een avontuur op zich, over deze smalle bergweggetjes. Vanaf daar vertrok de heen-en-weer wandeling (heen en terug over dezelfde route). De route was zo ongeveer aan één stuk stijgen vanaf de parkeerplaats naar onze picnicplek aan de voet van de Tulln. We begonnen met een heel stuk steil omhoog door een dennenbos. Het pad was een waar worteltapijt. Dat maakte dat het wel een beetje op traplopen leek. Na dit stuk en de eerste pauze liepen we door wat meer open gebied. Al snel kwamen we bij een stuk waar we steil omhoog moesten klauteren langs een staalkabel, waar we ons gelukkig aan konden vasthouden en konden optrekken. Lastig, maar te doen. Spannend dat we hier op de terugweg, maar dan omlaag, nog een keer langs moesten. De omgeving werd steeds spectaculairder naarmate we hoger kwamen. De panorama’s waren weer heel fraai. We laten de foto’s hier het verhaal maar vertellen.

Even voor de beoogde picnicplek hielden we nog een korte pauze waarbij Manni ergens achter wat rotsen een fles wijn vandaan toverde voor bij de picnic. We hielden uiteindelijk halt aan de voet van de Tulln. Daar spreidde Manni een picknickkleed uit en pakte zijn rugzak uit. Kaas, ham, speck, brood, tomaatjes, pruimen en radijsjes vormden onze lekkere en gezellige lunch. Vergezeld van een bekertje rode wijn! Toen wij aan het picknicken waren kwamen de vogels die rond de toppen zweefden ons bezoeken. Eerst kwamen ze op manshoogte over ons heen vliegen. Vermoedelijk waren ze al vaker door Manni gevoerd. Ze kwamen vlakbij op de grond zitten toen Manni ze wat brood en kaaskorstjes toewierp.

De terugweg ging uiteraard wat vlotter dan de heenweg. Het spannende stuk met draad bleek dalend toch wat eenvoudiger dan omhoog. Waarschijnlijk vooral omdat het nu bekend was. Omhoog waren we wat snelheid betreft ongeveer de middenmoot maar omlaag waren we, samen met een Duitse dame, duidelijk de achterhoede. Dat was ook al zo tijdens onze sneeuwschoen wandeltochten en dus ook hier. Na 11 kilometer en 830 hoogtemeters, die ons op een hoogte van 2500 meter brachten, (vooralsnog) het hoogste punt van deze vakantie, waren we terug bij de auto.

Het voordeel van op tijd vertrekken is ook dat je op tijd terug bent in het hotel. Eindelijk waren we een keer op tijd voor de Mittagsjause. Dat hadden we ook wel verdiend! Het avondeten was alle avonden goed maar vanavond was het wel heel erg goed. Dat maakte onze laatste dag en avond in Lüsnerhof helemaal af. Morgen reizen we door naar Ehrwald voor de laatste 4 dagen van onze vakantie.