De Passo delle Erbe heet Würzjoch in het Duits. We zijn tenslotte in Süd Tirol, waar zowel Duits als Italiaans gesproken wordt. Vandaag stond MTB-en op de agenda. De meeste routes hier zijn, vanwege het aantal hoogtemeters, toch meer voor e-bikes bedoeld. Het is ook niet gemakkelijk een route met enige lengte met een wat beperkter aantal hoogtemeters te maken in zo’n omgeving. Wij selecteerden een route met net wat meer dan 1000 hoogtemeters waar dan nog wat bij zou komen vanwege het stukje van en naar het hotel. Uit de opties die we hadden kozen we voor de tocht naar Passo delle Erbe.
Na een razende afdaling van iets van 1,5 kilometer naar Lüsen waar de echte start van de route was begonnen we gelijk aan de lange klim naar Passo delle Erbe. Een klim van bijna 14 kilometer met net wat meer dan 1000 hoogtemeters. Volgens mijn Strava statistieken mijn op twee na langste klim. Die twee eerdere waren ook tijdens MTB vakanties in de Alpen. De klim was best onregelmatig met wat stukken van rond de 5% maar ook met stukken van 15% of meer. Het profiel zoals mijn Apple Watch app WorkOutDoors aangaf bleek bij tijd en wijle toch wat optimistisch. Waar het een stuk minder steil zou moeten zijn viel dat dan toch tegen of was het maar voor een kort stuk. Maar het was wel een hele mooie klim door het dal van de Lasankenbach. De klim begon met een stukje Schotter met twee leuke doorsteekjes van een snelstromend beekje. Al snel werd het een verharde klim tot aan de Passo delle Erbe. Het dal was smal en het riviertje was snelstromend. Met een paar korte pauzes werkten we ons langzaam maar gestaag omhoog. Richting het einde van de weg langs het riviertje werd het dal breder en kregen we steeds nieuwe uitzichten op de omliggende bergen, zoals de prachtige Peitlerkofel. Het laatste stuk van de klim was een stuk gemakkelijker en ging over de pasweg. In principe een drukkere weg maar dat viel vandaag nog best mee. Op de pas, op 1987 meter hoogte, is een leuk restaurant, net wat hoger gelegen, waar we een late maar heerlijke lunch genoten. Natuurlijk pasta, we moesten tenslotte bijtanken.
Meteen na de pas begon het mountainbiketechnisch interessantste stuk van de route. We reden eerst een steile ruige schotterweg af, parallel aan de pasweg. We hadden hier nog steeds mooie uitzichten over de bergen (zowel Alpen als Dolomieten). Na de weg overgestoken te hebben fietsten we een ontzettend rustig dal in waar we helemaal niemand tegenkwamen. Alsmaar omlaag over een bospad dat ook voor bosbouw gebruikt wordt en daardoor hier en daar wat modderig was. We fietsten langs de Schwarzbach, een schattig smal en snelstromend beekje. We hadden op een plek de keuze om dwars door het beekje te rijden of via planken over te steken. Het werd dwars er doorheen. Leuk! Op enig moment werd de route een gave smalle en wat technischere trail langs de berg op. Heel leuk voor de afwisseling en ook dit ging ons goed af. We kwamen weer uit op het asfalt waar we ook omhoog fietsten. Nu mochten we kilometers lang dalen. Wel met regelmatig een korte stop om de remmen wat af te laten koelen. In Ehrwald gaan we nog even lang de fietsenmaker om de remmen van Christel te laten checken. Mogelijk zijn de remblokjes aan vervanging toe. Als ze warm worden maken ze wel heel veel lawaai!
Ik had de route m.b.v. Outdooractive en een track van een andere route wat aangepast om een alternatieve route terug naar het hotel te hebben. Helaas is dat mislukt. Het eerste stuk was erg mooi met nog een leuke trail maar toen liep de route “vast” in onmogelijke paden of eigenlijk ook gewoon waar geen pad meer was. Via een alternatieve route daalden we toen maar af naar de weg. Die route was niet helemaal te fietsen. Eenmaal op de weg was het nog maar een kort stukje terug naar het hotel maar wel nog met veel hoogtemeters! Uiteindelijk fietsten we 30 kilometer met 1300 hoogtemeters.
