Afgelopen weekend hebben we voor het eerst in Zuid Limburg gemountainbiked. Op zaterdag de vaste route(s) van Heerlen, totaal zo’n54 km, en zondag de vaste route van Margraten met wat extratjes, totaal zo’n 51km. Tussendoor op zaterdagavond heerlijk en welverdiend (vinden wij dan weer) heerlijk gegeten bij De Kroon Wine en Dine aan het marktplein in Sittard.
Zaterdag
Op zaterdag zijn we begonnen bij het bezoekerscentrum van de Brunssumer Heide. De route bestaat uit drie lussen die met elkaar verbonden zijn. De hoofdlus is de lus rondom de Brunssumer Heide. Noordelijk daarvan een lusje tussen Brunssum en Schinveld en dan zuidelijk de Strijthagen lus. Wij begonnen dus met de hoofdlus. Alleen maar single track en zeer technisch. Veel steil op en af. Heerlijk uitdagen en eigenlijk wat te moeilijk voor ons. Naast technisch ook erg zwaar. Het doorsteekstuk naar de noordelijke lus was zo mogelijk nog zwaarder met één afdaling die niet leuk meer was, zelfs niet om te lopen ;-). Extra zwaar was het nog een keer omdat het in de nacht voorafgaande aan onze tocht flink geregend had in dit gebied. Daardoor heel erg modderige stukken. Christel ging op dit stuk twee keer onderuit waarvan één keer in een modderplas. Leuk gezicht ;-).
De noordelijke lus is op zich lekker gemakkelijk. Even bijkomen. Daarna gaat het via een single track omhoog van Brunssum naar Landgraaf langs de bij locals bekende slingerweg (die kende ik dus nog vanuit mijn jeugd) waar we op de Strijthagen lus overstappen. Het eerste stuk daarvan is erg mooi, behoorlijk technisch met een aantal steile stukken op en af. Maar: wel te doen. De serie foto’s beneden zijn van zo’n steil stukje omhoog.
Het tweede stuk van de Strijhagen lus bevat een zeer zware klim naar de top van de Wilhelmina steenberg (waar ook Snowworld ligt), een kunstmatige berg van steenafval uit de voormalige mijnen. Die beklimming is lastig maar dan de afdaling. Niet normaal meer. Geen idee of mensen daar naar beneden durven zonder het in hun broek te doen. Wij liepen/schuifelden/gleden in ieder geval naar beneden. Tenslotte via een paar afkortingen vanwege de tijd weer terug gereden naar het bezoekerscentrum. Conclusie: mooie, super uitdagende route maar voor ons eigenlijk iets te zwaar. Zeker door de nattigheid.
Zondag
Zondag wilden we vanwege de zware zaterdag wat korter en lichter fietsen. Daarom de vaste route van Margraten gekozen. Die is zo’n 30km. We zijn begonnen in Amby zodat we via een stuk van de Maastricht route naar de Margraten route konden rijden. De Margraten route bleek super mooi te zijn. De route bevat maar kleine stukjes asfalt en veel landwegen, holle wegen en zelfs een paar single track achtige stukjes. Daarnaast veel kleinere en een paar langere hellingen op en af. Soms licht, soms zwaar maar nooit erg moeilijk. We hoefden dus nergens te lopen in tegenstelling tot zaterdag. De vele dalen, heuveltjes, uitzichten waren allemaal erg mooi. Ook het weer was mooi en het liep allemaal erg lekker. Daarom hebben we de route maar uitgebreid met een klein stukje van de Gulpen route en nog een extra stukje van de (lichte) Maastricht route. Uiteindelijk, na een gebaks/ijs pauze in het Chriske te Margraten, zo’n 51km volbracht. Heerlijk! Binnenkort maar weer eens naar Zuid Limburg de andere routes in het Heuvelland uit te proberen. En dan over een jaartje of zo nog maar eens de routes van Heerlen proberen.
